استفنسون ۲–۱۸؛ بزرگ‌ترین ستاره جهان

وقتی درباره بزرگ‌ترین ستاره‌های جهان حرف می‌زنیم، اسم‌هایی مثل UY Scuti یا VY Canis Majoris همیشه تکرار می‌شوند؛ اما ستاره‌ای هست که عملاً همه‌شان را از میدان بیرون کرده: استفنسون ۲–۱۸. این ستاره‌ی غول‌آسا یک ابرغول سرخ است که آن‌قدر بزرگ شده که اگر جای خورشید ما قرار می‌گرفت، حتی مدار زحل هم داخلش گم می‌شد. محاسبات نشان می‌دهد شعاع این هیولا بیش از ۲۱۴۰ برابر خورشید و درخشندگی‌اش صدها هزار برابر بیشتر از ستاره ماست.

استفنسون ۲–۱۸ در خوشه ستاره‌ای RSGC2 قرار دارد؛ جایی پر از ستاره‌های غول‌پیکر که با این حال هیچ‌کدام به اندازه این غول فضایی چشم‌گیر نیستند. نکته مهم این است که این ستاره هنوز در مرحله‌ی پایانی عمرش نیست. به‌احتمال زیاد بزرگ‌تر هم خواهد شد تا جایی که در نهایت با یک سوپرنوا تمام‌عیار منفجر شود و شاید یک ستاره نوترونی یا حتی سیاه‌چاله بر جای بگذارد.

این‌که چنین ستاره‌هایی چطور رشد می‌کنند، به مراحل تکامل ستاره‌ها برمی‌گردد. وقتی سوخت هیدروژن تمام می‌شود، هسته منقبض می‌شود و لایه‌های بیرونی به شدت پف می‌کنند. همین فرایند است که از یک ستاره عظیم، یک ابرغول واقعی می‌سازد. در مورد استفنسون ۲–۱۸ این روند به‌قدری شدید بوده که رکورد بزرگ‌ترین ستاره شناخته‌شده جهان فعلاً در اختیار اوست.

اگر می‌خواهید داستان کامل این غول فضایی، مقایسه‌اش با بقیه ابرغول‌ها و سرنوشت احتمالی‌اش را ببینید، ادامه ماجرا داخل ویدیوی یوتیوب توضیح داده شده.

جمع بندی

استفنسون ۲–۱۸ فقط یک ستاره بزرگ نیست؛ یک هیولای کیهانی است که اندازه‌اش تمام تصورهای ما را زیر سؤال می‌برد. از ساختارش تا سرنوشتش، همه‌چیز درباره‌اش عجیب است. ادامه‌ی داستان را در ویدیو ببینید.

618